Bekeringsverhalen #1

Elke 2 weken wil ik een bekeringsverhaal op mijn website plaatsten. Mooie en speciale verhalen over vrouwen die niet gelovig zijn van oorsprong of een ander geloof hebben dan de islam en later bekeerd zijn tot de islam. Vandaag een mooi verhaal en iemand die ik met jullie wilt delen.

koranAssalaam aleikum lieve zusters,

Bij deze wil ik jullie graag mijn bekeringsverhaal vertellen.  Nu ik er op terug kijk was het eigenlijk voorbestemd dat ik terug ging keren naar de islam.

Ik ben opgevoed als atheïst en mijn familie verafschuwt geloof. Reeds toen ik een jong meisje was zei ik al tegen mijn vriendinnen: “Later trouw ik met een buitenlander, een Marokkaan of zo”. Ik werd ouder en dacht er eigenlijk niet meer aan. Mijn jeugd is niet één van de gelukkigste geweest, er was thuis heel veel ruzie en problemen en mijn broer en we werden een beetje aan ons lot overgelaten.

Toen ik 17 jaar was gingen mijn ouders scheiden. Ik zag dit als iets positief want al die problemen maakten ons huis geen thuis en ik kwam niet graag thuis. Mijn moeder ging op een appartementje wonen in de streek waar ze vandaan kwam (was een uurtje rijden). Ik ging nog naar school en daardoor bleef ik bij mijn vader wonen. Deze verbood me contact te hebben met mijn moeder, anders werd ik op straat gezet. Mijn vader is een zeer complex man en wij moeten leven zoals hij het wil.

marokkaanOp mijn 21ste ging ik alleen wonen en volgde er een wilde periode, waarover ik beter niet uitweidt. Toen ik een paar jaar later een zwaar ongeval had met mijn bromfiets zat ik voor 3 maand thuis met een verbrijzelde enkel. In die tijd was ik echt op zoek naar liefde en zat op verschillende sites. Daar leerde ik een Marokkaanse man kennen. Hij was eigenlijk de enige Marokkaan waar ik ooit mee in contact was gekomen in mijn leven. De klik was er onmiddellijk en we praatten urenlang, over hoe we de toekomst zien, over geloof enz. De manier waarop hij over islam sprak deed me iets.

Na een paar weken over en weer gemaild te hebben besloten we af te spreken. Om een lang verhaal kort te maken; 8 maand later waren we gehuwd. Alhoewel ik veel respect had voor zijn geloof had ik hem vanaf het begin gezegd dat het me niet interesseerde om me te bekeren. Een week na onze trouw was ik al zwanger, Elhamdoullah. Een droom die uitkwam. De zwangerschap liep echter zwaarder dan verwacht. Ik leed aan zwangerschapsvergiftiging en een maand voor ik was uitgerekend moest de bevalling worden ingeleid. De bevalling verliep heel moeizaam en 22 uur later was het zover, ik mocht eindelijk persen. Ik was al aan het persen toen de gynaecoloog kwam. Ons dochtertje kwam ter wereld, werd ze onmiddellijk meegenomen naar achter en verdwenen alle verpleegsters en dokters. Ik lag daar op de tafel, met mijn man naast me, niet wetend wat er aan de hand was. Een 20-tal minuten later kwam iedereen terug, maar zonder onze dochter. Ze was in ademnood geraakt en haar hartje was gestopt. Ze hebben nog geprobeerd haar te reanimeren maar tevergeefs, ons dochtertje was gestorven. Een immens verdriet overmande me. Ik viel in een heel donker gat en dacht niet dat ik dit ooit te boven zou komen. Een week later beviel mijn schoonzusje trouwens ook van haar eerste kindje. Tot op heden heb ik het nog steeds moeilijk om haar zoontje te zien.

Hoewel ik dus geen moslima was op dat moment wou ik mijn dochtertje wel volgens de islam begraven. Mijn man en ik hebben alles zelf gedaan. Hij deed de gebeden, ik de wassing en heb haar in de doeken wikkelen. Daarna heb ik haar zelf in haar kistje gelegd. Ik vond nergens troost en viel dieper en dieper in dat zwarte gat. Op dat moment keek ik naar mijn man. Hij zocht troost in zijn geloof en ik zag dat dit hem er door hielp. Omdat ik elke hulp kon gebruiken begon ik te lezen over islam, de dood, hoe te leven enz. Alles wat ik las leek me zo vertrouwd en ik merkte dat ook ik hier troost in vond.

Llangzaam aan kwam ik uit die donkere plaats. Ik begon rond me te kijken en raakte er meer en meer van overtuigd dat er inderdaad een God was. Ik begon het in alles te zien; in de natuur, in hoe mensen hun gedrag, opeens besefte ik; dit is de waarheid. Dit is één van de redenen waarom ons dochtertje reeds bij Allah mocht vertoeven. Zij heeft mij tot islam gebracht en daar ben ik haar zo dankbaar voor. Dankbaar aan Allah, dat hij haar onmiddellijk heeft beloond met een plaats in Djennah en ze het leed en de beproeving van dit aardse leven niet moet doorstaan. Dankbaar dat het mijn ogen heeft geopend.

elhamdullilahSindsdien is er veel gebeurd; ik heb mijn shahada opgezegd, heb leren bidden, leerde meer over de islam en ben een hoofddoek gaan dragen, Alhamdoullilah. Mijn vader, broer en familie van hun kant heeft volledig met me gebroken maar toen ik elhamdoullah gezegend werd met een 2de wonder, ons zoontje, heb ik opnieuw contact gezocht met mijn moeder en dat verloopt supergoed.

Zo zie je maar, het grootste verdriet kan ook tot je grootste geluk leiden. Moge Allah ons allen bijstaan.

Ik zoek mooie en speciale bekeringsverhalen van jullie. Ben je van oorsprong niet gelovig of had je eerst een ander geloof en ben je beheerd tot de islam? Stuur mij dan je verhaal en als het kan een foto van jouw naar info@lanitanl.nl. 

Ben je van oorsprong islamitisch maar had je er eerst niets meegedaan en ben je later toch geloviger geworden dan mag je ook jouw verhaal opsturen met een eventuele foto.

Alvast bedankt!

Gerelateerde Artikelen

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge